DE STEMMING

TIELT — GEMEENTERAADSZITTING. 

De raadszaal puilde uit. Elke stoel bezet, mensen tegen de muren. Donderdagavond was Tielt niet gekomen om te luisteren — het was gekomen om gehoord te worden. Op de agenda: het BOA-decreet en de toekomst van de lokale buitenschoolse opvang. Een droog beleidsdossier op papier. Een open zenuw in de praktijk.
De debatten waren scherp. Soms ronduit fel. Maar wat onze verslaggever vooral opviel was deze passage:
 

Oppositie: “Ik stel voor de stemming te verdagen.”
— stilte —
Meerderheid: “Dat moet schriftelijk aangevraagd worden.”
— stilte —
Oppositie: “Nee toch niet.”
— stilte —
Meerderheid: “Jawel. Artikel 22, lid 4.”
— stilte —
Oppositie: “Dat gaat over iets anders.”
— stilte —
Meerderheid: “Waarover dan?”
— stilte —
Oppositie: “Over iets anders.”
— stilte van veertien seconden —
Oppositie: “Oké, gesteld dat het schriftelijk moet, dan dien ik het nu schriftelijk in.”
— iemand krabbelt iets op een Post-it —
— stilte —
Meerderheid: “Een Post-it is niet schriftelijk.”
— stilte —
Oppositie: “Jawel, het ís geschreven. Met een pen.”
— stilte —
Meerderheid: “Schriftelijk betekent officiëel ingediend. Bij de secretaris/verslaggever.”
— stilte —
Oppositie: “Is die nog wakker?”
— steekt aarzelend de hand op —
— stilte —
Oppositie: “Dan dien ik het in.”
— hij overhandigt de Post-it —
— stilte —
Oppositie: “Maar moet de verdaging van een stemming zélf ook niet in stemming gebracht worden?”
— stilte —
Meerderheid: “Ja.”
— stilte —
Oppositie: “En die stemming over de stemming van de verdaging: moet dié ook schriftelijk aangevraagd worden?”
— zeer lange stilte —
Meerderheid: “Ik stel voor dat we dit volgende keer bespreken.”
— stilte —
Oppositie: “Maar dat is ook een verdaging.”
— stilte —
Meerderheid: “…”
— stilte —
Oppositie: “Dus die moet ook schriftelijk.”
— stilte —
Meerderheid: “Nee toch niet.”
— stilte —
Oppositie: “Jawel.”
“Hebben we nog Post-its?”

Om 23u12 werd de vergadering geschorst wegens gebrek aan Post-its.